आपत् बिपत् आउछ जान्छ,न्आत्तिनु कहिल्यै!
सुख भन्ने क्षणिक हुन्छ,नमात्तिनु कहिल्यै!
उत्ताउलो त हुन्छन् सबै,बैंश छछल्किदा
यस्तो बैंश सबको आउछ,नपात्तिनु कहिल्यै!
कहिले काहि गल्ति हुन्छ,मस्तिस्कमा बादल् लाग्दा
सानो तिनो गल्ति भेट्दा,नतात्तिनु कहिल्यै!
बोक्रे हासो देखाएर,मन मुटु चोर्छन् यहाँ
अन्जानलाई बिस्वास् गरी,नघातिनु कहिल्यै!
मन मन्दिरलाई पुजा गर,मन्दिर जान्छौ किन?
मन्दिर गएर झुटो बाचा,कसम खान्छौ किन?
ढुङ्गे मुर्ति पुज्नु भन्दा,मन मन्दिरको देउता पुज
आत्मामा नै हुन्छ देउता,ढुङ्गालाई मान्छौ किन?
उदाहरण् नै दिन्छन् सबले,"ढुङ्गा जस्तो मन"भनि
त्यै ढुङ्गालाई यहाँ सबले,देउता ठान्छौ किन?
देउताको हेर्ने दृष्टि,एकनास् हुन्छ सबै प्रती
कालो गोरो,यो जात् त्यो जात्,भनि छान्छौ किन?
भित्री मनमा इर्ष्या अनि,अहंकारको पोको बोकि
फुल पाती अक्षता र, भेटी लान्छौ किन?
No comments:
Post a Comment