महादेव अधिकारी

लोचन मेरा रसाए अनि लेखेर बसेको
दिउसै पनि सपना उन्कै देखेर बसेको

जुनेली फूल छोडेर बस्न अतिभो सकस
गालामा हुने आँसुको डोब मेटेर बसेको

अनन्त सुख पाईन्छ होला भनेर हिँडेको
संकट पीडा वेदना दर्द भेटेर बसेको

पवित्र प्रेम गरेको हुँदा उनैको भक्ति छ
मीलन हुने आशाको द्वार टेकेर बसेको

धेरैनै भयो फर्कन भनि कम्मर कसेको
भविश्य उन्को अगाडि आई छेकेर बसेको